دسته بندی : اقتصاد پساجنگ

تنگه هرمز گلوگاه انرژی جهان است؛ آبراهی باریک میان ایران و عمان که پیش از جنگ ۲۰۲۶ یکی از مهم‌ترین مسیرهای انتقال نفت و LNG جهان بود. آخرین

توسعه اقتصادی بدون چاپ پول یعنی منابع بازسازی از مالیات پایدار، اوراق با خریدار واقعی، بازار سرمایه، صندوق‌های پروژه، مشارکت عمومی‌ـ‌خصوصی، دارایی‌های دولت و ابزارهای تأمین مالی زنجیره

صادرات ایران به پاکستان با وجود تشدید تنش‌های ژئوپلیتیکی در تنگه هرمز، طی ۴ ماه منتهی به ژوئن ۲۰۲۶ با رشد خیره‌کننده ۴۵ درصدی به ۵۲۰ میلیون دلار

نظم‌های جدید معمولاً پس از آرام‌شدن میدان ساخته نمی‌شوند؛ در همان میانه بحران شکل می‌گیرند. اگر ایران بخواهد دستاوردهای جنگ رمضان در هرمز و معادلات انرژی به بازگشت

توسعه اقتصاد پساجنگ یعنی بالا رفتن ظرفیت تولید و جذب سرمایه. بازسازی ساختمان و جاده این کار را تضمین نمی‌کند. اگر پول بازسازی بدون جریان ارز و بدون

برای دنبال کردن اقتصاد ایران بعد از جنگ، پنج شاخص کافی است: صادرات نفت ایران، تردد تنگه هرمز، قیمت برنت، دلار آزاد و تورم. در داده ۲ و

اقتصاد پساجنگ مرحله‌ای است که در آن اولویت از «حفظ جریان زندگی در شرایط اضطراری» به «بازگرداندن ظرفیت تولید، زیرساخت، اشتغال و اعتماد عمومی» تغییر می‌کند. برای ایران،

تحریم نفتی فقط با توقیف کشتی یا محدودکردن فروش نفت عمل نمی‌کند؛ نقطه اصلی فشار، جایی است که پول نفت باید تسویه و جابه‌جا شود. اگر ایران بتواند

آمارهای بین‌المللی از تجربیات کشورهای جنگ‌زده نشان می‌دهد که چگونه مدیریت هوشمندانه منابع در دوران پساجنگ می‌تواند تفاوت میان یک احیای سریع و یک رکود طولانی‌مدت اقتصادی را

در روزهای جنگ، اقتصاد بیش از هر چیز به عقلانیت و هوشمندی در استفاده از دارایی‌های موجود نیاز دارد، نه فقط تزریق پول. جنگ اگرچه ویران می‌کند، اما