دسته بندی : اقتصاد پساجنگ

تنگه هرمز نه فقط «گلوگاه امنیت» است و نه فقط «موتور رشد»؛ دو نقش هم‌زمان دارد و شعار یا/یا گمراه‌کننده است. وقتی جریان مختل می‌شود، ریسک، بیمه، قیمت

وزیر انرژی آمریکا کریس رایت گفته بیش از ۱۷ میلیون بشکه نفت دوشنبه ۱ سپتامبر ۲۰۲۶ از تنگه هرمز عبور کرده است؛ بالاترین سطح از آغاز جنگ ایران.

بیمه جنگ تنگه هرمز در ۱۴۰۵ دیگر یک خط فرعی صورتحساب کشتیرانی نیست. حق بیمه اضافی عبور پرریسک از حدود کسری از درصد ارزش بدنه به بازه‌های چنددرصدی

«کانال ۱۶» در اطلاعیهٔ نیروی دریایی سپاه، فرکانس رادیویی VHF است نه یک آبراه جغرافیایی جدید. آنچه در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ بدون هماهنگی با ایران اعلام شد، کریدور

توسعه اقتصادی بدون چاپ پول یعنی بازسازی و سرمایه‌گذاری مولد را از مسیر اوراق، زنجیره تامین، مالیات، صندوق و مشارکت تامین کنیم؛ نه با رشد پایه پولی و

صادرات ایران به پاکستان با وجود تشدید تنش‌های ژئوپلیتیکی در تنگه هرمز، طی ۴ ماه منتهی به ژوئن ۲۰۲۶ با رشد خیره‌کننده ۴۵ درصدی به ۵۲۰ میلیون دلار

نظم‌های جدید معمولاً پس از آرام‌شدن میدان ساخته نمی‌شوند؛ در همان میانه بحران شکل می‌گیرند. اگر ایران بخواهد دستاوردهای جنگ رمضان در هرمز و معادلات انرژی به بازگشت

توسعه اقتصاد پساجنگ یعنی بالا رفتن ظرفیت تولید و جذب سرمایه. بازسازی ساختمان و جاده این کار را تضمین نمی‌کند. اگر پول بازسازی بدون جریان ارز و بدون

برای دنبال کردن اقتصاد ایران بعد از جنگ، پنج شاخص کافی است: صادرات نفت ایران، تردد تنگه هرمز، قیمت برنت، دلار آزاد و تورم. در داده ۲ و

اقتصاد پساجنگ مرحله‌ای است که هدف آن دیگر فقط زنده ماندن تا پایان درگیری نیست؛ بلکه باید ظرفیت تولید، زیرساخت‌های حیاتی، اشتغال و اعتماد عمومی را پیش از