دسته بندی : گزارش ویژه

حق ایران در خزر همچنان پابرجاست، کنوانسیون آکتائو سهمی مشخص تعیین نکرده و ایران با تکیه بر حقوق تاریخی، جایگاه حقوقی و منافع راهبردی خود را تثبیت می

پرونده‌های تازه، تصویری از ساختار قدرت در آمریکا ترسیم می‌کنند که در آن، مرز میان حکمرانی و کسب‌وکار خانوادگی بیش از هر زمان دیگری کمرنگ شده و تعارض

بندر بصره با سهم بیش از ۹۰ درصدی در تجارت دریایی عراق و اتصال به کریدورهای منطقه‌ای، می‌تواند به‌عنوان بندر ثالث مکمل وابستگی ایران به مسیرهای محدود را

بندر قاسم پاکستان یا Port Qasim یکی از مهم‌ترین بنادر جنوب آسیاست و به دلیل موقعیت جغرافیایی در دریای عرب، نزدیکی به کراچی، اتصال به شبکه ریلی و

تنگه هرمز شاید مهم‌ترین میدان جنگ اقتصادی باشد؛ جایی که ایران می‌تواند به جای موشک، با تغییر قواعد تجارت انرژی، نظام پترودلار را هدف قرار دهد.

جنگ کریدورها، رقابت جدید قدرت‌ها بر سر مسیرهای حیاتی انرژی و تجارت است. جایی که امنیت گذرگاه‌ها، به عامل تعیین‌کننده اقتصاد جهانی تبدیل شده است.

تغییر در الگوی خرید خانوارها ریشه در ساختار نااطمینانی و تورم انتظاری دارد. از این‌رو، اصلاح رفتار مصرف‌کنندگان زمانی تحقق می یابد که سیاست‌گذاران به‌جای توصیه‌های عمومی، ثبات

آمارهای بین‌المللی از تجربیات کشورهای جنگ‌زده نشان می‌دهد که چگونه مدیریت هوشمندانه منابع در دوران پساجنگ می‌تواند تفاوت میان یک احیای سریع و یک رکود طولانی‌مدت اقتصادی را

در روزهای جنگ، اقتصاد بیش از هر چیز به عقلانیت و هوشمندی در استفاده از دارایی‌های موجود نیاز دارد، نه فقط تزریق پول. جنگ اگرچه ویران می‌کند، اما

کاهش توان پس‌انداز خانوارهای ایرانی، بیش از آنکه یک مسئله معیشتی باشد، زنگ خطری برای آینده سرمایه‌گذاری، تولید و رشد اقتصادی کشور است.