تنگه هرمز از نگاه اقتصادی

تنگه هرمز گلوگاه انرژی جهان است؛ آبراهی باریک میان ایران و عمان که پیش از جنگ ۲۰۲۶ یکی از مهم‌ترین مسیرهای انتقال نفت و LNG جهان بود. آخرین

بازار هر روز یک عدد تازه از تنگه هرمز پرتاب می‌کند: هفده میلیون بشکه در یک دوشنبه، چهار کشتی در یک چهارشنبه، صفر بودن نفت ایران به چین،

تحریم نفتی فقط با توقیف کشتی یا محدودکردن فروش نفت عمل نمی‌کند؛ نقطه اصلی فشار، جایی است که پول نفت باید تسویه و جابه‌جا شود. اگر ایران بتواند

در شرایطی که ایران در محاصره دریایی قرار دارد و نمی‌توان از صددرصد ظرفیت بنادر جنوبی استفاده تمام و کمال کرد، مرزهای شرقی ایران، روزنه‌ای برای کم کردن

بازار نفت در ماه‌های اخیر با ذخایر راهبردی، کاهش واردات چین، مسیرهای جایگزین و افت تقاضا فقط زمان خریده است؛ اما بیمه‌ای در برابر شوک بعدی ندارد. اگر

جنگ ایران، اقتصاد عمان را به برنده کوتاه‌مدت منطقه تبدیل کرد؛ جهش درآمدهای انرژی و ترانزیت، در کنار افزایش ریسک‌های امنیتی، دو روی یک سکه برای مسقط هستند.

تولید نفت عربستان در کمتر از دو ماه ۴۲ درصد سقوط کرد، بندرهای شرقی‌اش از کار افتاد و صادرات غیرنفتی‌اش ۲۷ درصد آب رفت؛ ریاض که با میزبانی

جنگ ایران و آمریکا همان اندازه که برای حوثی‌های یمن نبردی ایدئولوژیک است، فرصتی اقتصادی نیز به شمار می‌رود.

بحران اخیر تنگه هرمز نشان داد ناامنی در این آبراه تنها بازار نفت را متلاطم نمی‌کند. بلکه با افزایش هزینه تجارت، حمل ‌ونقل و بیمه، به مالیاتی پنهان

بر اساس گزارش‌های جدید، ترتیبات بازگشایی کامل تنگهٔ هرمز طی ساعات آینده یا فردا اعلام می‌شود و قرار است ایران و عمان بیانیه‌ای مشترک در این خصوص صادر