تنگه هرمز از نگاه اقتصادی

ایران از بهار ۱۴۰۵ یک سازوکار رسمی برای مدیریت عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز معرفی کرده است که بر اساس اطلاعیه‌های منتشرشده شامل ثبت درخواست از طریق نهاد

پست تروث ترامپ با عبارت «بای‌بای، خارگ» یا «خداحافظ خارگ» را نمی‌توان به‌عنوان بیانیه عملیاتی درباره نابودی پایانه نفتی خارگ خواند؛ اما نمی‌شود آن را صرفاً یک نمایش

تنگه هرمز و ارتفاعات علی‌الطاهر نزدیک نبطیه دو صحنه جدا از یکدیگرند؛ یکی مستقیماً با انرژی، کشتیرانی و هزینه بیمه جنگ گره خورده و دیگری با بازدارندگی، امنیت

سپاه پاسداران در فاصله شامگاه ۱۴ تا بامداد ۱۵ شهریور ۱۴۰۵ سه بیانیه جداگانه درباره درگیری‌های تنگه هرمز منتشر کرد. در نخستین بیانیه، نیروی دریایی سپاه از هدف

درگیری ۵ سپتامبر ۲۰۲۶ در آب‌های پیرامون تنگه هرمز سه لایه اصلی داشت: آمریکا سه نفتکش مرتبط با ایران را هدف قرار داد؛ سپاه از حمله موشکی به

تز امشب روشن است: تبادل شنبه ۵ سپتامبر ۲۰۲۶ / ۱۴ شهریور ۱۴۰۵، تشدید الگوی «نفتکش در برابر ناو» با هدف‌گیری اقتصادی است. ستاد فرماندهی مرکزی آمریکا (سنتکام)

ناامنی تنگه هرمز فقط صادرات نفت را کاهش نمی‌دهد؛ از مسیر افزایش هزینه بیمه و حمل، بی‌ثباتی درآمد ارزی، فشار بر بودجه و کوتاه‌شدن افق سرمایه‌گذاری، به ظرفیت

وزیر انرژی آمریکا کریس رایت گفته بیش از ۱۷ میلیون بشکه نفت دوشنبه ۱ سپتامبر ۲۰۲۶ از تنگه هرمز عبور کرده است؛ بالاترین سطح از آغاز جنگ ایران.

بیمه جنگ تنگه هرمز در ۱۴۰۵ دیگر یک خط فرعی صورتحساب کشتیرانی نیست. حق بیمه اضافی عبور پرریسک از حدود کسری از درصد ارزش بدنه به بازه‌های چنددرصدی

«کانال ۱۶» در اطلاعیهٔ نیروی دریایی سپاه، فرکانس رادیویی VHF است نه یک آبراه جغرافیایی جدید. آنچه در اواخر ژوئن ۲۰۲۶ بدون هماهنگی با ایران اعلام شد، کریدور