جنگ اخیر نشان داد که صنعت پتروشیمی فقط برای صادرات مهم نیست؛ بسیاری از کالاهای روزمره مردم هم به آن وابستهاند.
از بطری نوشیدنی و ظروف لبنیات گرفته تا بستهبندی روغن، سس، مواد غذایی و کالاهای مصرفی، بخش بزرگی از تولید به موادی مثل پلیاتیلن و پلیپروپیلن نیاز دارد.
با آسیب دیدن برخی مجتمعهای پتروشیمی در مناطقی مثل ماهشهر و عسلویه، عرضه مواد اولیه دچار اختلال شد و قیمت برخی مواد پتروشیمی در بازار داخلی تا بیش از ۲۰۰ درصد افزایش پیدا کرد.
این افزایش، مستقیماً به صنعت پلاستیک و بستهبندی منتقل میشود و در نهایت میتواند قیمت مواد غذایی را هم بالا ببرد.
اهمیت ماجرا وقتی روشنتر میشود که بدانیم حدود ۵۵ درصد بستهبندیهای جهان در حوزه غذا و نوشیدنی استفاده میشود و ایران هم با مصرف سالانه حدود نیم میلیون تن پلاستیک، یکی از مصرفکنندگان بزرگ پلاستیک است.
چند راهکار برای کاهش فشار این بحران مطرح است:
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟