اختلال در تردد کشتیها در تنگه هرمز، یکی از حیاتیترین مسیرهای تجارت جهانی، بهسرعت آثار خود را بر اقتصاد کشورهای وابسته به واردات نشان داده است.
امارات متحده عربی، بهعنوان یکی از بزرگترین واردکنندگان مواد غذایی در منطقه، اکنون با چالشی جدی در تأمین کالاهای اساسی روبهرو شده و نشانههای کمبود و افزایش قیمت در بازار داخلی این کشور آشکار شده است.
وابستگی بالای امارات به واردات، بهویژه از مسیرهای دریایی، باعث شده هرگونه اختلال در این گلوگاه ژئوپلیتیکی به بحران در زنجیره تأمین تبدیل شود.
تغییر مسیر کشتیها به بنادر جایگزین و استفاده از حملونقل هوایی، اگرچه بهعنوان راهکارهای اضطراری بهکار گرفته شده، اما هزینههای لجستیکی را بهشدت افزایش داده و کارایی شبکه تأمین را کاهش داده است.
هزینههای سنگین دور زدن تنگه هرمز برای امارات
وابستگی ۸۵ تا ۹۰ درصدی امارات به واردات غذایی، این کشور را در برابر شوکهای ژئوپلیتیکی بسیار آسیبپذیر کرده و امنیت غذایی را به یک ریسک ساختاری تبدیل کرده است.
انتقال بار به بنادر جایگزین، اگرچه مسیر تأمین را باز نگه میدارد، اما به دلیل محدودیت ظرفیت، موجب گلوگاههای جدید، افزایش زمان تخلیه و رشد هزینهها میشود.
روی آوردن به حملونقل هوایی نشاندهنده شدت بحران است؛ روشی که تنها برای کوتاهمدت قابل اتکا بوده و فشار قیمتی قابلتوجهی به مصرفکننده نهایی وارد میکند.
افزایش تخلفات قیمتی و مداخلات نظارتی، بیانگر ورود بازار به فاز بیثباتی و احتمال شکلگیری رفتارهای سوداگرانه در شرایط کمبود است.
کاهش صادرات منطقهای، بهویژه از ایران، نشان میدهد که زنجیرههای تأمین کوتاهبرد منطقهای نیز تحت تأثیر قرار گرفته و جایگزینی آنها با منابع دورتر، هزینه و ریسک بیشتری به همراه دارد.
آیا بحران غذایی در امارات تشدید میشود؟
تداوم محدودیت در تنگه هرمز میتواند فشار بر بازار مواد غذایی امارات را تشدید کرده و به افزایش بیشتر قیمتها و کمبودها منجر شود.
در کوتاهمدت، تنوعبخشی به مسیرهای وارداتی و استفاده از ذخایر راهبردی میتواند بخشی از بحران را مهار کند، اما در بلندمدت، کاهش وابستگی به واردات و سرمایهگذاری در امنیت غذایی داخلی به یک ضرورت اجتنابناپذیر تبدیل خواهد شد.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟