تمرکز سیاستگذار بر تقویت زیرساختهای جادهای، بهویژه در کریدورهای اصلی، نشاندهنده تغییر رویکرد در مدیریت شبکه حملونقل کشور است.
تخصیص ۶۰ درصد از اعتبارات محورهای شریانی به ۱۰ کریدور کلیدی، بیانگر اهمیت این مسیرها در جریان تجارت داخلی و ترانزیت منطقهای است.
مسیری که میتواند به کاهش هزینههای لجستیک و افزایش بهرهوری اقتصادی منجر شود.
در شرایطی که بخش قابلتوجهی از جابهجایی کالا و مسافر از طریق جاده انجام میشود، بهسازی و ارتقای ایمنی این محورها به یک ضرورت اقتصادی تبدیل شده است.
تخصیص ۲۷۰۰ میلیارد تومان برای پروژههای بهسازی و روکش آسفالت، گامی در جهت حفظ پایداری شبکهای است که ستون فقرات حملونقل کشور محسوب میشود.
چرا باید زیرساخت جادهای در اولویت قرار داد؟
دلیل اول، تمرکز اعتبارات بر مسیرهای پرتردد است
اختصاص ۶۰ درصد بودجه به کریدورها، نشان میدهد سیاستگذار بهدنبال حداکثرسازی اثرگذاری سرمایهگذاری در مسیرهای با بیشترین ترافیک است.
دلیل دوم، پوشش گسترده شبکه شریانی است.
حدود ۲۰ هزار کیلومتر از محورهای شریانی در قالب ۱۰ کریدور اصلی تعریف شدهاند؛ مسیری که نقش کلیدی در اتصال مراکز اقتصادی و بنادر دارد.
دلیل سوم، افزایش بهرهوری لجستیکی است.
بهبود کیفیت راهها میتواند زمان حملونقل را کاهش داده و هزینههای استهلاک ناوگان را پایین بیاورد؛ عاملی مهم در رقابتپذیری اقتصادی.
دلیل چهارم، ارتقای ایمنی و کاهش تلفات است.
سرمایهگذاری در روکش آسفالت، لکهگیری و احداث ابنیه فنی، بهطور مستقیم بر کاهش حوادث جادهای و هزینههای اجتماعی ناشی از آن اثرگذار است.
آیا کریدورها موتور رشد اقتصادی میشوند؟
تمرکز بر توسعه و بهسازی کریدورهای جادهای میتواند بهعنوان یکی از پیشرانهای رشد اقتصادی عمل کند، بهویژه اگر با توسعه حملونقل ترکیبی و بهبود مدیریت لجستیک همراه شود.
با این حال، تداوم اثربخشی این سرمایهگذاریها به میزان تامین منابع مالی، نگهداری مستمر و هماهنگی با سایر بخشهای حملونقل بستگی دارد؛ عواملی که تعیین میکنند آیا این کریدورها به مزیت رقابتی پایدار تبدیل خواهند شد یا خیر.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟