در گام تازهای از سیاستهای مدیریت انرژی، شرکت ملی گاز ایران از امضای قرارداد با ۷۵ شرکت کارور در ۲۹ استان کشور خبر داده است.
اقدامی که با هدف بهینهسازی مصرف گاز و ارتقای بهرهوری در بخشهای مختلف اقتصادی دنبال میشود. این همکاری بخشی از رویکرد کلان دولت برای کنترل شدت مصرف انرژی در اقتصاد ایران به شمار میرود.
به گفته سعید توکلی، این طرحها در حوزههایی مانند موتورخانهها، صنایع، گلخانهها، مرغداریها و نیروگاهها اجرایی شده و نتایج اولیه نشان میدهد روند مصرف در برخی بخشها در مسیر کنترل قرار گرفته است.
با این حال، کارشناسان معتقدند اثرگذاری واقعی این سیاستها در گرو تداوم اجرا و توسعه زیرساختهای نظارتی خواهد بود.
چند مورد در رابطه با قرارداد ۷۵ شرکت کارور و بهینهسازی گاز
در سالهای اخیر، تشدید ناترازی انرژی و افزایش هزینههای تأمین سوخت، سیاستگذاران را به سمت بازتعریف الگوهای مدیریت مصرف سوق داده است.
در چنین شرایطی، تمرکز صرف بر افزایش تولید دیگر پاسخگوی نیاز کشور نیست و بهینهسازی مصرف، بهویژه در بخشهای پرمصرف و کمبازده، به یکی از محورهای اصلی سیاستگذاری انرژی تبدیل شده است. ورود بخش خصوصی به پروژههای بهینهسازی و استفاده از سازوکارهای مبتنی بر بازار نیز نشانهای از تغییر تدریجی رویکرد دولت از مدیریت متمرکز به سمت مدلهای مشارکتی و هوشمند در حوزه انرژی است.
طرحهای جدید بهینهسازی مصرف گاز را میتوان در همین چارچوب ارزیابی کرد؛ اقداماتی که در صورت اجرای منسجم، علاوه بر کاهش اتلاف انرژی، میتوانند زمینهساز افزایش بهرهوری، کاهش هزینههای عمومی و حرکت به سوی حکمرانی دادهمحور در بخش انرژی باشند.
گسترش مدل مشارکت بخش خصوصی در انرژی: ورود ۷۵ شرکت کارور نشان میدهد سیاستگذار به سمت استفاده از ظرفیت بازار برای مدیریت مصرف حرکت کرده است. مدلی که میتواند هزینههای دولت را در بلندمدت کاهش دهد.
تمرکز بر بخشهای پرمصرف و کمبازده: بر اساس گزارشهای رسمی، بخشهایی مانند گلخانهها، مرغداریها و موتورخانههای قدیمی سهم بالایی در اتلاف انرژی دارند و هدف اصلی این طرحها کاهش همین هدررفتهاست.
پتانسیل صرفهجویی چند درصدی در مصرف گاز: اگرچه عدد دقیق اعلام نشده، اما تجربه پروژههای مشابه نشان میدهد بهینهسازی تجهیزات میتواند بین ۱۰ تا ۲۰ درصد کاهش مصرف در بخشهای هدف ایجاد کند.
چالش هماهنگی بین استانها و مجریان: اجرای ۷۵ قرارداد در ۲۹ استان، نیازمند یکپارچگی مدیریتی قوی است؛ در غیر این صورت، اختلاف در کیفیت اجرا میتواند اثرگذاری طرح را کاهش دهد.
حرکت به سمت مدیریت هوشمند مصرف انرژی: این طرح را میتوان بخشی از گذار تدریجی به مدیریت دادهمحور مصرف انرژی دانست؛ جایی که تصمیمگیریها بر اساس عملکرد واقعی مصرفکنندگان شکل میگیرد.
آیا این مدل میتواند بحران مصرف گاز را کنترل کند؟
با توسعه همکاری میان شرکت ملی گاز ایران و شرکتهای کارور، مسیر جدیدی برای مدیریت مصرف انرژی در کشور ترسیم شده است. اما موفقیت این سیاست تنها زمانی محقق میشود که نظارت مستمر، ارزیابی عملکرد و اصلاح ساختار مصرف در کنار هم پیش بروند. در غیر این صورت، این طرح نیز در حد یک برنامه مقطعی باقی خواهد ماند.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟