بازارهای جهانی در پایان آوریل ۲۰۲۶ وارد فاز جدیدی از نااطمینانی شدند؛ جایی که همزمانی ریسکهای ژئوپلیتیکی، فشارهای تورمی و سیاستهای پولی، رفتار سرمایهگذاران را تغییر داد.
دادهها نشان میدهد افزایش ریسک در خاورمیانه و اختلال در عرضه انرژی، نهتنها قیمت نفت را به بالای ۱۱۰ دلار رسانده، بلکه ساختار جریان سرمایه میان داراییها را نیز دستخوش تغییر کرده است.
در چنین شرایطی، برخلاف الگوهای سنتی، طلا بهعنوان دارایی امن با افت ۱.۶ درصدی به ۴۶۰۵ دلار رسید؛ در حالی که شاخص دلار به ۹۸.۷۶ واحد افزایش یافت و بازده اوراق خزانه آمریکا به سقف سههفتهای صعود کرد. این واگرایی نشان میدهد که بازارها بیش از ریسک رکود، نگران تداوم تورم و سیاستهای پولی انقباضی هستند.
تغییر رفتار داراییهای امن
افت همزمان طلا به میزان 1.6 درصد و نقره به میزان 3.3 درصد در کنار رشد دلار، نشاندهنده جابهجایی سرمایه به سمت داراییهای با بازده است. افزایش نرخهای بهره واقعی، جذابیت داراییهای بدون سود را کاهش داده است.
نفت ۱۱۰ دلاری و اثر دومینویی تورم
افزایش قیمت نفت برنت به ۱۱۱.۴ دلار و WTI به حدود ۱۰۰ دلار، میتواند زنجیرهای از افزایش هزینهها ایجاد کند. برآوردها نشان میدهد هر ۱۰ درصد رشد نفت، میتواند هزینه تولید جهانی را تا ۲٪ افزایش دهد.
بانک مرکزی ژاپن با حفظ نرخ بهره ۰.۷۵ درصدی و همزمان افزایش پیشبینی تورم و کاهش رشد، سیگنال روشنی از تضعیف رشد اقتصادی در کنار تورم بالا ارائه داد؛ ترکیبی که برای بازارها پرریسک است.
کاهش ۰.۷درصد در S&P 500 و ۱.۳درصد در نزدک، همراه با افت ۱.۷ درصد بخش فناوری اروپا، نشان میدهد ارزشگذاریهای مبتنی بر رشد (بهویژه در حوزه AI ) در برابر نرخهای بهره بالا آسیبپذیر شدهاند.
بحران پنهان در بازار سوخت اروپا
کاهش شدید واردات سوخت جت با سهم ۶۰ درصد از خاورمیانه و عبور قیمت آن از ۲۰۰ دلار، ریسک افزایش هزینه حملونقل هوایی را بالا برده است. این موضوع میتواند به تورم خدمات در فصل سفرهای تابستانی منجر شود.
آیا بازارها وارد فاز تورمی پایدار میشوند؟
ترکیب رشد قیمت انرژی، تقویت دلار و افزایش بازده اوراق، نشان میدهد فشارهای تورمی در حال بازگشت به اقتصاد جهانی است. در صورت تداوم تنشهای ژئوپلیتیکی و محدودیت عرضه نفت، تثبیت قیمتها در سطوح بالای ۱۰۰ دلار محتمل خواهد بود.
این سناریو میتواند بانکهای مرکزی را به حفظ یا حتی تشدید سیاستهای انقباضی وادار کند؛ عاملی که بهطور همزمان رشد اقتصادی و بازارهای سهام را تحت فشار قرار میدهد. در کوتاهمدت، مسیر بازارها به شدت به تحولات سیاسی، تصمیمات فدرال رزرو و عملکرد شرکتهای فناوری وابسته است. بدون کاهش ریسکهای فعلی، بازگشت ثبات به بازارها دور از انتظار خواهد بود.
نظر شما در مورد این مطلب چیه؟